امان از دست این آدما: ترافیک
۲۷ خرداد ۱۳۸۹ ساعت ۰۲:۳۹

دفتر یادداشت

چه عجیب!

این آدما
همــــــــــیشه در حال رفت آمدند. کافیه به یکی از خیابونهای اصلی شهر بریم و میبینیم که همه در حال رفتن از جایی به جای دیگه هستند. من نفهمیدم که این آدما که اینقدر همیشه توی راه هستند، پس کی کار می کنند؟
غیر از اونایی که رفت و آمد کارشونه مثل راننده ها، بقیه واسه چی اینقدر توی خیابون میچرخند؟

چند وقت پیش داشتم از بالای بزرگراه چمران تهران رد میدشم. دیدم که تقریبا همه ساعتهای روز پر از ماشینه. این ماشینها، حامل کسایی هست که برای کار و فعالیت از خونه بیرون اومدند. چیزی که نفهمیدم این بود که رانندگی توی خیابون یا پیاده روی برای رسیدن از جایی به جای دیگه، چجور کاریه؟ کار یعنی من با تخصص و مهارتم، فعالیتی رو پیش ببرم. صبح از خونه میرم به محل کارم که همون تخصص و مهارت اینا ولی اینکه از اونجا برم یه جا دیگه و از اونجا یه جا دیگه و الی آخر کجاش مهارت و تخصص میخواد؟ البته رانندگی توی خیابونهای ایران غیر از مهارت رانندگی، کلی مهارتهای جورواجور در پیش بینی حوادث لازم داره مثل:

• پیش بینی ناشیگری های شش تا ماشین اطراف،
• پیش بینی حرکتهای شهادت طلبانه بعضی راننده ها،
• پیش بینی حرکتهای به اصطلاح زرنگی اغلب راننده ها برای مثلا سریعتر رسیدن،
• پیش بینی پیاده هایی که بجای پل دارند توی خیابون لایی بازی می کنند،
• پیش بینی چاله چوله های گود و خیلی گود خیابونها
• و در آخر پیش بینی حرکتهای خاص خودمون که میتونه از نوع ناشیگری، شهادت طلبانه یا زرنگی باشه.

بگذریم. این ترافیک به نظر من بزرگترین معضل حل نشده است که آدما ساعتهایی از روز رو بجای اینکه مشغول استفاده از تخصصشون باشند بین نقاطی در حرکتند و وقت تلف می کنند.

 

 

---

این اراجیف یعنی چی؟ به نظر من هرکاری که با زحمت انجام شه یا احمقانه به نظر بیاد، یه جاش میلنگه! خدا به آدما عقل داده که واسه اینجور کارا، راه حل پیدا کنند یا به سطح علمی اش نرسیدند یا تسلیم یه سری گره کور ذهنی شدند.
یه مواقعی من اصلا از کار این آدما سر در نمیارم....

•  
•  
•  
•  
•  
•  
•  

امیرحسینم. اسمم رو دوست دارم، خودم رو دوست دارم. تهران زندگی می کنم. فارغ التحصیل مهندسی صنایع هستم. برنامه‌نویسی و طراحی وب می کنم. در واقع Web Developer محسوب میشم. برنامه نویسی و وقت گذرونی با وب تنها کاریه که خسته ام نمی کنه.
آدم خیلی سردی هستم، اینو دور و وری هام میگن. ولی به نظر خودم سرد نیستم در واقع گرمای خودم رو کم بروز می دم! آدما رو اغلب دوست دارم غیر از اون مواقعی که اونا من رو نادیده میگیرن!

این سایت رو بعد از کلی اینور اونور دوباره راه انداختم تا هرچی دوست دارم توش بنویسم، چه کسی بخونه چه نخونه.
خلاصه اینجا خونه منه،

به خونه امیرحسین خوش اومدی...